Somewhere, somewhen

Έτρεχε… έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε… αλλά δεν ήταν αρκετό αυτό, έπρεπε να κάνει κάτι άλλο αν ήθελε να ξεφύγει… αν ήθελε να συνεχίσει να ζει. Ένοιωθε την ανάσα του ακριβώς πίσω του, μια κρύα αύρα ρουφούσε την θερμότητα του σώματός του και ένοιωθε τα παγωμένα νύχια να αγγίζουν την καρδιά του παρόλο που το αίμα του έτρεχε καυτό στις φλέβες του γεμάτο αδρεναλίνη. Ήταν η ώρα… έπρεπε ΤΩΡΑ να γυρίσει και να πολεμήσει, δεν είχε άλλο χρόνο… Έβλεπε του τελευταίους κόκκους άμμου να πέφτουν… Και μετά σκοτάδι…
“Ίσως είχαν δίκιο, ίσως δεν έπρεπε να πάω ποτέ εκεί. ΜΑ ΤΙ ΛΕΩ! ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΕΠΙΛΟΓΗ… Έπρεπε να πάω, εκείνη θα έκανε το ίδιο για μένα…”


Ο πόνος της θύμιζε ότι ήταν ακόμα ζωντανή… δυστυχώς. Πόσο απεγνωσμένα αποζητούσε τον Θάνατο. Ο πόνος ερχόταν ρυθμικά, χωρίς τέλος… έτσι της φαινόταν. Κάθε φορά διαρκούσε για πάντα. Κάθε γαμημένη φορά… Ένοιωθε τα σωθικά της να σκίζονται, ένοιωθε τον πόνο να περνάει σαν ποτάμι φωτιάς μέσα από κάθε νεύρο του σώματός της. Σχεδόν μπορούσε να τα εντοπίσει. Για πόσο ακόμα θα άντεχε αυτό το μικροσκοπικό κορμί; Ήδη είχαν περάσει μέρες, μήνες, χρόνια…


Βρισκόταν εκεί, δεμένος και θανάσιμα πληγωμένος. Η ίδια του η οικογένεια τον άφησε μόνο του. Ήταν διαφορετικός, γι’ αυτό. Ήταν αδύναμος. Δεν είχε θέση στη φυλή του. Αλλά και η φυλή του δεν είχε θέση στον κόσμο. Καταδικασμένοι να περιφέρονται και να ζουν ή μάλλον απλά να αγωνίζονται να επιβιώσουν σε βάρος των άλλων. Καταπατώντας τους πιο αδύναμους, αυτούς που δεν μπορούσαν να προστατέψουν τα υπάρχοντά τους, τις οικογένειές τους. Αυτό ήθελε να αλλάξει, γι’ αυτό τον παράτησαν να πεθάνει μόνος του σαν το σκυλί… Το τελευταίο πράγμα που είδε πριν χάσει τις αισθήσεις του και παραδοθεί στη γλυκιά, κρύα αγκαλιά του ήταν μια φιγούρα να πλησιάζει. Το τελευταίο πράγμα που άκουσε ήταν “Δεν ήρθε ακόμα η ώρα σου…” Και μετά σκοτάδι…


“Ακολουθήστε με”, είπε, κάλυψε το πρόσωπό του και χάθηκε σε ένα στενό δρόμο που δεν είχαμε παρατηρήσει νωρίτερα. Βιαστήκαμε να τον ακολουθήσουμε, τα μάτια μας ευτυχώς προσαρμόστηκαν γρήγορα στο σκοτάδι αλλά ίσα που βλέπαμε την άκρη μιας κάπας να εξαφανίζεται πίσω από κάθε στροφή. Τρεις σκιές μέσα στην νύχτα, οι δύο να κυνηγούν την τρίτη ή πιο σωστά δύο σκιές να τρέχουν να πιάσουν τη Νύχτα
Μετά από λίγο τον χάσαμε και συνεχίσαμε να περιπλανιόμαστε αποπροσανατόλιστοι στο χαοτικό λαβύρινθο της αρχαίας πόλης. Δεν ακουγόταν τίποτα, σχεδόν δεν βλέπαμε τίποτα… Ξαφνικά μια φιγούρα έπεσε πάνω μου, βρέθηκα στο έδαφος κι όταν σηκώθηκα δεν είχα καταλάβει τι έγινε. Η γυναίκα δίπλα μου με κοίταξε με νόημα, πρώτα εμένα και μετά κάτω. Κοίταξα κι εγώ κάτω, ένας μαύρος σάκος βρισκόταν στα πόδια μου.
Τότε κατάλαβα. Τα κομμάτια άρχισαν να συνδέονται και νέα αποκαλύφθηκαν στη μνήμη μου. “Έχε αυτό που συμφωνήσαμε μαζί σου αύριο βράδυ”, ο ανεπαίσθητος ψίθυρος “να προσέχετε μ’ αυτά” την ώρα της ανταλλαγής, τα περίεργα βλέμματα χθες στο bar και η περίεργη τιμή το πρωί στην κεντρική αγορά. Ήταν σίγουρα κι άλλα…


“Ένοχος! Το συμβούλιο αποφάσισε. Ο κατηγορούμενος είναι ένοχος και η ποινή είναι θάνατος δι’ απαγχονισμού”. Το πλήθος από κάτω ζητωκραύγαζε. Όλοι εκτός από έναν. Δεν πήρε τα μάτια του από το αγαπημένο του πρόσωπο. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει… Τέντωσε τη χορδή και μια στιγμή αργότερα το βέλος αφέθηκε ελεύθερο να φύγει, όπως ακριβώς και ο κατηγορούμενος…


Ήταν βράδυ κι έτρεχε να ξεφύγει. Έτρεχε να ξεφύγει από αυτό που την κυνηγούσε τα τελευταία 20 χρόνια. Όσο γρήγορη κι αν ήταν και όσο καλά και να μπορούσε να κρυφτεί στις σκιές, αυτό την έβρισκε. Ήταν εκεί να την κοιτάει κάθε φορά που σταματούσε να κοιτάξει πίσω της… κάθε φορά που στεκόταν μπροστά σε καθρέφτη… Τα μάτια του ήταν ακόμα λαμπερά, όπως τα φωτεινά ρυάκια που σχηματίζονταν στο πρόσωπό του, που έσκιζαν το μέτωπό του. Τα μάγουλά του ακόμα κόκκινα, όχι από θυμό ή ντροπή, ούτε καν από την προσπάθειά του να δραπετεύσει. Εξάλλου πώς θα μπορούσε; …με το στήθος του να είναι το ίδιο χρώμα με τα μάγουλά του.
Ήταν τρομακτικό… Αλλά αυτό που τη φόβιζε δεν ήταν ότι την κυνηγούσε κάποιος άνθρωπος, αλλά… κάτι ανθρώπινο
Και τώρα… τώρα τα φωτεινά ρυάκια έτρεχαν άχρωμα στο δικό της πρόσωπο, θολώνοντας την όραση αλλά και την κρίση της…



Somewhere, somewhen ~ Whenever, wherever
(Ding! Συγχαρητήρια!)

Somewhere, somewhen

Time Matters Greyhawk67